Autorytarne rodzicielstwo: co to znaczy, przykłady i 3 inne style rodzicielskie

To, jak wychowywasz swoje dzieci, jest głęboko osobistą rzeczą - przepełnioną otaczającym cię światem, strukturą rodzinną, konkretnym zestawem okoliczności, wartości i wielu innych. Wielu rodziców jest jednak często zaniepokojonych, czy zdezorientowanym, czy podejmują właściwe decyzje dla swoich dzieci: Jak moje rodzicielstwo wpłynie na nie na dłuższą metę? Zwykle w tym miejscu wchodzą cztery główne style rodzicielskie.  

. Cztery główne style rodzicielskie Utwórz ramy dotyczące oceny i opisywania decyzji o wychowaniu dzieci. Ale te style nie są w stagnacji - możesz w większości wpaść w jeden „typ”, jednocześnie wykazując zachowania innych. A normy kulturowe mogą odgrywać ważną rolę w tym, jak pokazywane są te style rodzicielskie. Mówimy tutaj, że chociaż mogą być one wyraźne i różne style, istnieje niuans. 

Jednym z stylu rodzicielskiego, o którym należy pamiętać, jest autorytarne rodzicielstwo-ponieważ zwykle przedstawia się w rodzinach o wysokiej osiągnięciu. I choć mogą być korzystne wyniki z tego stylu, należy też uświadomić wiele skutków ubocznych. 

Oto co wiedzieć. 

Co to jest autorytarne rodzicielstwo?

Autorytarne rodzicielstwo, czasami nazywane rodzicielstwem dyscyplinarnym, jest definiowane przez potrzebę kontroli, ścisłych granic i wysokich oczekiwań wobec dzieci (i zwykle również dla rodziców). „Autorytarni rodzice mają sztywny, kontrolujący styl rodzicielski„ mój droga lub autostrada ” - mówi licencjonowany psycholog Dr Nicole Beurkens, CNS . Zasadniczo autorytarny rodzic rządzi domem jak A, no cóż, autorytarne. 

I jak  Ph.D. Aliza Pressman , współzałożycielski dyrektor i dyrektor ds. Programowania klinicznego w Mount Sinai Center, notatki, „autorytar Rodzic ma wysokie wymagania , ale to nie jest problem; Problem polega na tym, że istnieje niska wrażliwość. „Ma na myśli to, że ustalanie granic i wiary w potencjał twojego dziecka na tyle, że ustaliłbyś wysokie wymagania, jest potężną i ważną rzeczą.

Potencjalny problem polega na tym, że niektórzy rodzice mogą nie oferować wystarczającego wsparcia - poprzez porady emocjonalne itp. - dla potrzeb ich dzieci. Należy również zauważyć, że każde dziecko ma inne potrzeby zarówno w zakresie granic, jak i wrażliwości.

Jeśli chodzi o dzieci, ten styl rodzicielski może mieć pozytywne wyniki: dzieci dobrze sobie radzą w szkole i ogólnie są generalnie osiągającymi wyniki. Stanowione dla nich ścisłe oczekiwania zmuszają ich do dobrego osiągnięcia, aby uspokoić rodziców. 

Jednak to prawdopodobnie będzie miało wady: może to spowodować, że dziecko odczuwa brak kontroli nad swoim życiem, zmniejszony szacunek do samego siebie, poleganie Motywacja zewnętrzna i podkład stresu. „Dziecko ma niewiele do powiedzenia, co często prowadzi je do poczucia więcej niespokojny „mówi Beurkens. Mogą nawet walczyć o dostosowanie się do„ prawdziwego świata ”, gdy dorośli, ponieważ opiera się na samodzielności, samoregulacji i często wewnętrznej motywacji.

Widzisz, chociaż rodzice ważne jest ustalanie granic dla dzieci, ostatecznie dzieci muszą zacząć uczyć się, jak ustawić własne, a często się tego uczy dzięki większej swobody. 

W jaki sposób porównuje się do innych stylów rodzicielskich?

Więc wiesz, czym jest autorytarna, ale jak to utrzymuje pozostałe trzy? Miejmy podsumowanie teorii: koncepcja czterech odrębnych stylów rodzicielskich została wymyślona w latach 60. XX wieku przez psychologa Diana Baumrind , który studiował dzieci w wieku przedszkolnym i ich zachowania. Następnie porównała wspomniane zachowania z interakcją z rodzicami dzieci: strategie dyscyplinarne dorosłego, jak pielęgnują i troskliwe były w czasach przymusu, jak oni komunikowane razem oraz oczekiwania dotyczące dojrzałości i kontroli. 

Odkryła, że ​​cztery style, które mogła oddzielić i zdefiniować, te są autorytatywnymi, niezaangażowanymi, dopuszczalnymi i dyscyplinarnymi (znanymi również jako autorytarne). 

„Sprowadza się to do miejsca, w którym rodzic upada na sieci wrażliwości i oczekiwań” - mówi Pressman. „Wrażliwość polega na cieple i pielęgnowaniu potrzeb i emocji twojego dziecka; oczekiwania polega na zaszczepieniu odpowiedzialności w twoim dziecku i ustalaniu granic”. 

15 stycznia zodiak 15

Tutaj bardzo szybkie wyjaśnienie pozostałych trzech:

1. Autorytatywny: Jest to ogólnie uważane za najbardziej wszechstronny styl rodzicielstwa: rodzice są bardzo wrażliwi i wspierają dzieci, jednocześnie zapewniając granice, strukturę, jasne oczekiwania i autonomię. 
2. Niezainwestowany: Rodzice tutaj zwykle nie mają oczekiwań wobec swoich dzieci - a nie zapewniają struktury lub wsparcia. Dzieci wychowane w ten sposób mogą zmagać się z rozwijającymi się relacjami, naukowcami i samooceną. 
3. Dozwalający: Dostrzegalne rodzicielstwo jest dostosowywaniem rodzicielstwa (czasami nazywanego rodzicielstwem pobłażliwym). Ci rodzice bardzo reagują na potrzeby swoich dzieci (nie jest złą rzeczą), ale rzadko ustalają oczekiwania lub granice lub pchają osobistą odpowiedzialność.

Jakie są cechy i przykłady autorytarnego rodzicielstwa?

Oto kilka powszechnych sposobów, w jakie autorytarne rodzicielstwo jest pokazane w prawdziwym życiu. Pamiętaj jednak, że poniższe działania nie są wewnętrznie „złe” lub sugerują, że jeśli to zrobisz, w jakiś sposób pokazujesz brak wrażliwości lub wsparcia dla swojego dziecka. Czasami dzieci potrzebują granic i ścisłych zasad. I pamiętaj: pielęgnacja to gra dawania, więc nawet jeśli jesteś surowy w jednym obszarze, możesz to zrównoważyć i być bardziej wrażliwym w innej. 

• Odpowiedź na „dlaczego” jest zawsze ”, ponieważ tak ci mówiłem. A czasem tak jest! Rodzice też są zajęci i nie zawsze mogą uspokoić swoje dzieci, wyjaśniając wszystkie wybory, które podejmują podejmowanie decyzji. Problem powstaje, gdy nie pomagasz dzieciom zrozumieć wartość robienia czegoś (jak obowiązek na przykład) lub wyjaśnij, dlaczego je karasz; Nie mogą go zinternalizować i z niego wyrosnąć.  
• Wymaganie zadań lub ustalanie potencjalnie nieosiągalnych celów, a jednocześnie nie zapewniać wsparcia w celu ich osiągnięcia. Wysokie standardy są dobrą rzeczą - w końcu wierzysz w zdolność twojego dziecka do sukcesu - jednak jeśli wyraźnie walczą o spełnienie twoich wymagań, rodzice muszą być dostępni i otwarci, aby wkroczyć, pomagać dzieciom i dostosować cele w razie potrzeby.  
• Surowe karanie za drobne wykroczenia. 
• Nigdy nie pozwól dzieciom podejmować decyzji dla siebie. Kiedy są młodzi i nie rozwinęli się, aby to zrobić, jest to właściwe. Jednak w miarę dorastania dzieci powinny mieć możliwość dokonywania wyborów dla siebie, na przykład w tym, w jakim pozalekcyjnym chcieliby być zaangażowani i tak dalej. 

Jak zmienić autorytarne nawyki rodzicielskie?

Jeśli dopuszczalni rodzice muszą nauczyć się być nieco bardziej jak autorytarni rodzice, to autorytarni rodzice muszą być bardziej przypominającymi dozwolonych rodziców. Oznacza to, że rodzice, którzy wykazują ten styl rodzicielstwa, prawdopodobnie muszą nauczyć się, jak być bardziej wrażliwym na swoje dzieci. Istnieje jednak wiele sposobów, aby to zrobić - możesz znaleźć taki, który wydaje się dla ciebie odpowiedni. 

Jednym ze sposobów jest umieszczenie się w butach swojego dziecka, więc na przykład, jeśli w jakiś sposób walczą, pomyśl o tym, dlaczego i co chciałbyś, żeby ktoś dla ciebie zrobił. Jest to również prawdą, jeśli dziecko prosi o większą swobodę lub łagodność - na przykład nastolatek proszący o większą autonomię. 

„Niektóre z kluczowych elementów traktują dziecko jako rodzica chciałoby być traktowane, w tym pozwalając na autonomię i wybór; zrozumienie, że zachowanie jest zawsze zakorzenione w pewnym potrzebie lub leżącym u podstaw problemu - i staranie się zrozumieć perspektywę dziecka przed założeniem ich emocji lub zachowania” - mówi Beurkens. „Daje dzieciom swobodę dokonywania wyborów i uczenia się od nich; otwarta komunikacja; szacunek dla wszystkich członków rodziny; rozwiązywanie problemów, gdy pojawiają się wyzwania; w razie potrzeby rozwiązywanie rzeczy w zabawny sposób”.

Możesz także odejść od pochylania się na karę i zamiast tego polegać na dyscyplinie. Kara jest zwykle reakcyjna i zwykle nie ma wskazówek ani kontekstu, dlaczego są karani (jest to szczególnie ważne dla młodszych dzieci, które mogą jeszcze nie rozumieć zasad, samoregulacji lub dobra od zła).

Widzisz, dyscyplina „to zakres sposobów, w jakie rodzic może wchodzić w interakcje ze swoimi dziećmi, aby zrozumieć, czego się od nich oczekuje, mieć narzędzia do rozwiązywania problemów i podejmować dobre decyzje dotyczące zachowania”, mówi Pressman. Chodzi o stworzenie struktury i kontekstu, aby Twoje dziecko mogło odnieść sukces.

Zasadniczo dyscyplina zaczyna się przed „złym zachowaniem”: chcesz nawet wyjaśnić swoim dzieciom, czego się od nich oczekujesz, dlaczego oczekujesz, że będą działać w ten sposób, jakie są konsekwencje „prawdziwe”, jeśli nie, i jakiego rodzaju wyników można się spodziewać, jeśli niezależne zachowanie nie zostanie spełnione. 

Wreszcie możesz po prostu pojawić się dla swojego dziecka, przypomnieć im, że je kochasz i dbasz o nich, oferować wsparcie emocjonalne i po prostu pomagać im, gdy walczą. Nie musisz uważać na potrzeby swojego dziecka 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu, ale możesz być tam, gdy się to liczy. 

Wynos

Autorytarne rodzicielstwo charakteryzuje się wysokimi wymaganiami i niską wrażliwością-i ma tendencję do powszechnie przedstawiania się w rodzinach o wysokiej osiągnięciu. I choć mogą być korzystne wyniki z tego stylu, należy też uświadomić wiele skutków ubocznych. Istnieje jednak kilka sposobów dostosowania zachowań, aby upewnić się, że jesteś bardziej dostępny dla swoich dzieci.