Ekspert rodzicielski, jak nauczyć swoje dziecko, by samozachowało się z jedną łatwą sztuczką

Kiedy moja córka była w drugiej klasie, rozwinęła silny niepokój, do tego stopnia, że ​​płakała od początku szkoły do ​​końca przez większość dni. Błagała mnie, abym ją uczął. Ponieważ to mój najgorszy koszmar, odmówiłem. Ta sytuacja nie pomogłaby żadnemu z nas.

Ale pochyłem się do tyłu, aby pomóc jej rozwinąć umiejętności radzenia sobie. Przez tygodnie siedziałem w biurze szkolnym przez cały dzień, każdego dnia i pozwolono jej zameldować się ze mną co 20 do 30 minut. Wspierający personel jej szkoły pomógł jej w tym procesie. W końcu odstawiliśmy to podejście, a ja siedziałem przed szkołą. Potem spędziliśmy czas, w którym tam byłem.

Podczas gdy strategie te pomogły jej poradzić sobie w krótkim okresie (i trzymały mnie z dala od szkoły domowej), dopiero gdy znaleźliśmy ją wspaniałego terapeuty poznawczego behawioralnego, że nauczyła się umiejętności uspokojenia się, a nie polegać na tym, że widzę mnie przez cały dzień. Teraz, jako młody dorosły, moja córka jest zarówno niezależna, jak i osiągnięta.

Miałem szczęście, że byłem samozatrudniony, kiedy przechodziliśmy dni o wysokiej analizy, i wiem, że miałem niesamowicie szczęście, że miałem taką elastyczność. Każdy rodzic robi wszystko, co może w ramach swoich okoliczności.

Niezależnie od tego, w obliczu kryzysu rodzice mogą wspierać, aby problem był możliwy do zarządzania, ale nie powinni odczuwać ciężaru odpowiedzialności za wyeliminowanie problemu. Gdy Wyjaśniamy problemy z naszym dzieckiem , dowiadują się, że tak rozwiązują problemy - przez kogoś innego. Nie ćwiczą radzenia sobie.

co to jest zodiak?

Podejście „spróbuj tego pierwszego”

Większość nastolatków jest przytłoczona emocjami i regularnie prosi rodziców o naprawienie rzeczy, nawet jeśli nie mogą wyrazić, dlaczego i jak i co musi naprawić. Oto coś, co możesz zrobić, aby złagodzić to zachowanie w domu.

Kiedy twoja animacja jest szczęśliwa i zrelaksowana, poproś ich o stworzenie listy rzeczy, które pomagają im poczuć się lepiej, gdy są niespokojni lub zdenerwowani. Można powiedzieć, na przykład: „Hej, przeczytałem o tym pomyśle w książce i chciałem go wypróbować z tobą. Kiedy coś jest niepokojące, pomaga mieć listę łatwych do dostępu i stosunkowo prostych rzeczy, które możesz zrobić samodzielnie, dzięki czemu czujesz się lepiej. Jakie są 10 rzeczy, które sprawiają, że czujesz się lepiej, gdy jesteś zdenerwowany?” 

Nazywam tę aktywność „najpierw spróbuj”. Na przykład wypróbuj tę pierwszą listę może obejmować: strzelanie do koszy, czytanie, oglądanie programu telewizyjnego, pieczenie, Robienie jogi , bicie kąpieli, wyłączanie ekranów, medytacja , oglądanie filmów z YouTube z szczeniąt, rysowanie, słuchanie muzyki, bieganie i tak dalej. Oprzyj się chęci edycji listy dzieci. Możesz nienawidzić YouTube, ale jeśli 20 minut oglądania filmów pomoże im regulować, nie może być źle. 

Niezwale rozpaczy twojego dziecka może uczynić cię bezsilnym, aby pomóc. Wypróbuj ten pierwszy, daje ci coś do zrobienia i powiedzieć. Na przykład wyobraź sobie, że twoje dziecko wraca do domu we łzach po ciężkim dniu. Pytasz, co jest nie tak, ale nie mogą lub nie, nie wyartykułują. Oczywiście chcesz, aby poczuli się lepiej, ale nie wiesz, co robić. Zamiast ponosić ciężar konieczności odkrycia tej tajemnicy, a następnie ustalenie, co może być lepsze, możesz powiedzieć: „Przykro mi, że masz ciężki czas. Dlaczego nie spojrzysz na swoją listę i nie wybierz jednej rzeczy do zrobienia przez następne 20 minut?” (Uwaga: jeśli czujesz się hojny, możesz nawet zaoferować przekąskę, gdy patrzą na ich listę.) „Znajdź mnie, kiedy skończysz, a ja będę tutaj, aby porozmawiać”. 

Kluczem do tego podejścia jest oferowanie wsparcia, jednocześnie przekazując pewność siebie, że Twoje dziecko może wymyślić, jak się czuć lepiej. Pomoże im to rozwinąć przekonanie, że nie są bezradne, nawet jeśli czują się przytłoczeni. Chcesz jeszcze bardziej wzmocnić swoją interfejs? Poproś ich o pomoc w stworzeniu tej pierwszej własnej listy. Jest to dobry sposób na subtelne ujawnienie swojej ludzkości dziecku i danie im możliwości pomyślenia o czyichś potrzebach poza ich własnymi (praktyka, z której wszyscy nastolatkowie korzystają, w miarę możliwości). Zaangażowanie twojego dziecka w pomoc w Twojej liście zachęca również do ich wpisu, gdy potrzebujesz czasu w przyszłości własna samoopieka .

Zaadaptowane z Czternaście rozmów w wieku czternastu lat Copyright © 2021 Michelle Icard. Używany za zgodą Harmony Books, odcisk Random House, oddział Penguin Random House LLC. Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tego fragmentu nie może być odtworzona ani przedrukowana bez zgody na piśmie od wydawcy.