Jestem doulą śmierci: jak śmierć sprawia, że ​​inaczej patrzę na „niedoskonałości”.

Kiedy jestem wzywany do łóżka, moi klienci i ich rodziny często wierzą, że wiem wszystko, co trzeba wiedzieć o śmierci i umieraniu. Ale pomimo niezliczonych godzin, które spędziłem z ludźmi przygotowującymi się na śmierć, jest wiele rzeczy, których nigdy nie zrozumiem.

Kto mógłby? Z pewnością nie są wśród nas naukowcy, filozofowie czy chodnikowi kaznodzieje. Oni wszyscy wciąż żyją. Osoby bliskie śmierci? Dotarli do holu śmierci i zawrócili. Doula śmierci, tak jak ja? My też wciąż żyjemy. Mogę przeczytać wszystkie książki i tysiąc razy zbliżyć się do śmierci, ale nie doświadczając tego na własnej skórze, jestem tak samo ciekawy i nieświadomy jak następna żyjąca osoba.

Co ja Posiadać Z łoża śmierci można zaobserwować, że umieranie jest procesem przemiany ciała, a śmierć oznacza koniec tej przemiany. Kiedy nasz czas na ziemi dobiegnie końca, nasze ciała w ciągu jednego oddechu zmieniają się z tętniących życiem, połączonych naczyń ożywionych czymś nieznanym w martwą, pustą materię.

Ciała opowiadają naszą historię.

Ciała opowiadają naszą historię. Pod koniec naszego życia dają wskazówki na temat rodzaju życia, jakie prowadziliśmy. Twarze moich klientów często zdradzają, w jaki sposób poruszali się po świecie.

Na przykład głębokie zmarszczki na czole Jonathana sugerowały sceptycyzm i dociekliwość. Był astronomem i jedynym fragmentem podłogi widocznym w jego domu była ścieżka prowadząca z salonu do sypialni. Resztę pokrywały stosy błyszczących czasopism naukowych. Uparcie odmawiał okularom do czytania, aby je czytać. Na jego twarzy było widać ciągłe mrużenie oczu, nawet gdy był w stanie spoczynku.

344 numer anioła

Była tancerka o imieniu Elizabeth, przez trzy lata przykuta do łóżka po wielokrotnych alloplastykach kolan i bioder, miała wokół ust głębokie zmarszczki uśmiechu i pasującą parę wokół oczu, rozciągającą się w górę do skroni i w stronę słońca. Opowiadali o ogromnej radości w jej życiu. Nawet w ostatnich tygodniach życia chichotała, jakby się zakochała.

Na policzkach Ernsta gościły grymasy, dezaprobata i smutek. Mając drobne cztery stopy i osiem cali wzrostu, był tak samo zrzędliwy, jak przystało na starszego mężczyznę, i pozwalał mi odwiedzać mnie tylko dlatego, że nalegały jego córki. Wydawało się, że zachwyca go wyłącznie obsesja wnuka na punkcie pociągów, którą także podzielał.

Ernst ciągle wyglądał, jakby w pokoju była gnijąca ryba, chyba że w pobliżu był jego wnuk. Ramiona, tułów i uda Edwarda były pokryte tatuażami. Był uznanym prawnikiem korporacyjnym, który kierował klubem motocyklowym na przedmieściach, gdzie mieszkał. Ze względu na wakacje golfowe ze współpracownikami w swojej firmie pozostawił niezamalowane łydki i przedramiona.

A potem jest moje ciało. Mam nadzieję, że kiedy umrę, moje ciało powie, że tańczyłam, cieszyłam się ciepłem słońca na twarzy, lubiłam zarówno przysiady, jak i frytki.

Fragment za zgodą W skrócie Idealny Człowiek autor: Alua Arthur, Harper Collins Publishers, maj 2024 r.