Wdzięczność vs. toksyczna pozytywność: oto różnica, od terapeuty

Pojęcia kultywowania wdzięczności są obecnie wszędzie. To prawda; uczucie  Wdzięczność może być panaceum za chorobę psychiczną, 1  w tym zwykły stary lęk i depresja. Jednak jestem trochę niespokojny co do tego, jak wdzięczność i toksyczna pozytywność może się przecinać.

Prawda polega na kultywowaniu wdzięczności, czasami może poczuć się bardzo poza zasięgiem - prowadząc nas, aby czuć się jeszcze gorzej, ponieważ nie możemy uzyskać do niego dostępu.

Dlatego może nas pozostać próba wyparcia tego niewygodnego uczucia czymś pozytywnym. Właśnie tam wchodzi toksyczna pozytywność.

Wdzięczność vs. toksyczna pozytywność

Pozytywne myślenie polega na tym, że próbujesz istnieć dobre uczucia lub doświadczenia, koncentrując się wyłącznie na wyniku, którego chcesz. Chociaż takie podejście może być pomocne podczas pracy z Nadmierny strach , ma potencjał toksycznego. Jeśli użyjemy tej techniki, aby uniknąć lub zaprzeczyć naszym prawdziwym doświadczeniom, ryzykujemy unieważnienie naszych uczuć.

Jak często mówię moim klientom, nie możemy wybierać tego, jak się czujemy - ale możemy wybrać sposób, w jaki reagujemy na te uczucia. Toksyczna pozytywność ma miejsce, kiedy żałujemy, że nie czujemy czegoś, czym nie jesteśmy, więc napominamy się, aby czuć się inaczej, mówiąc sobie jakąś wersję „Think Puty!”

Jeśli zamiast tego kultywujemy ciekawość (pierwszy krok w prawdziwej praktyce wdzięczności) na temat tego, co czujemy, to jesteśmy na drodze do przekształcenia negatywnych emocji w coś pozytywnego jak wdzięczność lub zdrowa duma.

Inne podejście do wdzięczności

W mojej pracy jako psychoterapeuta zauważyłem, że wdzięczność faktycznie pojawia się po procesie poddania się naszemu bolesny emocje, nie po chęci czegoś pozytywnego.

4 stycznia znak zodiaku

Jesteśmy wdzięczni, gdy możemy mieć łyk wody po okresie intensywnego ćwiczeń i pragnienia. Doświadczamy dumy, gdy z powodzeniem ustawiamy zdrowe granice z rodziną - praktykę, która wynika jedynie z uznania szkody, które wyrządzą i może powstać, gdy tego nie zrobiliśmy.

Tak często opieramy się doświadczaniu awersji. W końcu jesteśmy podczerwieni do ochrony, nawet z najmniejszego postrzeganego zagrożenia. Trudno ufać, że te bardzo emocje mogą być ważne - nawet dobrze dla nas. Każda emocja ma funkcję, cel ewolucyjny.

Weźmy na przykład gniew. Daje nam to, że coś jest nie tak i daje nam energię, aby coś z tym zrobić. Jeśli my stłum nasz gniew , nie tylko pozostaje gdzieś w naszym ciele, ale tęsknimy za przesłaniem naszego gniewu. Wdzięczność może być jedynie doświadczeniem, które mamy po tym, jak pozwalamy sobie na przyjęcie tego, co nasz gniew stara się komunikować.

Załóżmy na przykład, że odkryjemy, że ktoś nas okłamał. To sprawia, że ​​czujemy się źli, ale możemy bać się zrujnowania związku, więc nic nie mówimy i zakopimy gniew. Jeśli zamiast tego pozwalamy sobie uznać, że jesteśmy źli, otrzymujemy wiadomość, że ta osoba może nie być godna zaufania.

A może mamy ochotę zbadać, dlaczego opowiedzieli kłamowi, ponieważ mogą być ważne informacje, abyśmy mogli wiedzieć. Kiedy się poddamy, czując się zły, możemy uzyskać dla nas gniew wiadomości. A kiedy otrzymamy wiadomość, czujemy się wdzięczni, ponieważ teraz lepiej.

To może nie brzmieć tak, jakby praktyka wdzięczności, którą znasz, co często polega na kultywowaniu pozytywnych uczuć.

Kolejny przykład: bardzo często szukamy wdzięczności, gdy doświadczamy zazdrości-coś tak powszechnego w naszym społeczeństwie kierowanym przez konsumentów. Dziennikowanie o wdzięczności Czujemy posiłek na naszym stole lub dach nad naszą głową, przychodzi w odpowiedzi na pozwalanie sobie na uznanie bólu braku. Kiedy poddamy się naszej zazdrości, możemy być wdzięczni za to, co mamy. Natomiast uznajemy to, co jest pozytywne.

To bardzo różni się od tego, co wielu ludzi praktykuje jako „pozytywne myślenie”.

Wynos

Kluczowym punktem jest to, że aby doświadczyć czegoś pozytywnego, takiego jak wdzięczność, musimy najpierw być z siebie prawdziwymi o tym, co czujemy. Niezależnie od tego, czy jest to żal, gniew, zazdrość czy wstyd, jedynym wyjściem jest. Dlatego pierwszym krokiem w kultywowaniu pozytywnego perspektywy jest potwierdzenie tego, co faktycznie czujemy - nie ma znaczenia, jak to bolesne lub „złe”.

Kiedy możemy znaleźć jądro prawdy za tym, co czujemy, zmierzamy w kierunku zrozumienia i akceptacji. Aby przejść do wdzięczności, musimy się poddać. Tylko wtedy możemy podnieść nagrodę za wdzięczność, dumę lub współczucie.

Następnym razem, gdy pracujesz nad kultywowaniem wdzięczności lub pozytywnego uczucia, zacznij od zadawania sobie pytania: „Co przeszkadza mi, że czuję się wdzięczny (lub szczęśliwy lub dumny)?” Następnie pracuj ze sobą tak, jak jesteś przyjacielem, który walczy. Zbadaj z otwartym umysłem i zbieraj informacje o tym, jak złość, przestraszenie lub zazdrość ma sens. Jest to praktyka akceptacji, która ostatecznie prowadzi do prawdziwej pozytywności.