Jak pomóc Twojemu dziecku poradzić sobie z lękiem - bez napędzania własnego

Wskaźniki lęku od dłuższego czasu rosną dla młodych ludzi. Około 11,6% dzieci miało niepokój w 2012 r., Wzrost o 20% od 2007 r., Ale podczas pandemii liczby te prawie się podwoiły, osiągając 20,5% młodzieży na całym świecie zmagając się z objawami lękowymi. 

Oprócz wzrostu niepokoju u naszej młodości, Rodzice martwią się o zmartwienie swoich dzieci. Jak mogliśmy nie być - chcemy, aby nasze dzieci rozwijały się, ale czasami nieumyślnie podsycają swój lęk, zbliżając się do niego w niepomyślny sposób.

Jako psychoterapeuta uważam, że dorośli są zdezorientowani, jak zwrócić się o lęk swoich dzieci; Ponieważ martwimy się, że jest to wskaźnik, że coś jest nie tak, przechodzimy w tryb Fix-IT, który nie tylko upośledza nasze dzieci z radzenia sobie z odczuciami lęku, ale także uniemożliwia im poznanie wiadomości, którą musi udostępnić. 

Chcę wyjaśnić pewne nieporozumienia na temat tego, czym jest niepokój i udzielić czterech zaproszeń, aby zająć się lękiem i dzieckiem w sposób, który sprawia, że ​​wszyscy czują się bardziej zdolni.

Dowiedz się, czym jest niepokój (i podziel się tym z dzieckiem)

Lęk to seria sygnałów pochodzących z naszych umysłów i ciał, mówiących nam, abyśmy się włączyli i zwracali uwagę. Miało to być ochronne; Jako ludzie ewoluowaliśmy, aby się martwić. Na przykład, kiedy nasi przodkowie zobaczyli lwa, ich serca ścigałyby się, a ich kończyny napełniłyby się krwią, informując ich, że nadszedł czas, aby uciec od niebezpieczeństwa i szukać bezpieczeństwa. 

Tam, gdzie niepokój czasami wprowadza nas w błąd, jest to, że mózg dokonuje prognoz opartych tylko na rzeczach, których nauczył się z przeszłości, dlatego używamy przeszłych doświadczeń, aby odgadnąć przyszłe wyniki. 

20 września znak

Na przykład, jeśli twoje dziecko martwi się, że ktoś w szkole jej nie lubi, może skorzystać z wcześniejszego sporu z przyjacielem, aby przewidzieć, że ten obecny związek jest skazany. Intencja tego zmartwienia jest dobra, ponieważ lęk zachęca nas do przekonania, że ​​jeśli przewidziemy najgorszy scenariusz, zmiękczy cios, jeśli i kiedy to się stanie. Ale może to również doprowadzić do przekonania, że ​​nastąpi najgorszy scenariusz, co może nie być prawdą (nie ma przyszłych uprawnień przewidujących, cholernie!). 

W wielu przypadkach problemem nie jest lęk, ale raczej znaczenie, które wyznajemy o znakach: że coś jest nie tak, że sytuacja zawsze pozostanie trudna lub że nie będziemy bezpieczni. 

Czasami lęk jest w rzeczywistości tylko ukryciem trudniejszej prawdy/emocji. Na przykład, kiedy nadmiernie martwimy się o to, co stanie się dalej lub dlaczego sympatia nas nie odesłogowała, możemy uniknąć smutku/żalu/strachu związanego z odrzuceniem, samotnym lub czującym się nie wystarczająco dobrym.

Lęk może chronić nas przed odczuwaniem bardziej bolesnych emocji. Kolejnym krokiem jest poznanie naszego niepokoju, aby uczyć się i lepiej z nim żyć.

Zidentyfikuj, jak pojawia się lęk

Pomóż dziecku zacząć zauważać, w jaki sposób lęk utrzymuje się, zwracając uwagę na odczucia, których doświadczają, jak duże są te odczucia, jak długo trwają i w jakich sytuacjach występują.

Mniej boimy się tych sygnałów, gdy stają się bardziej znane nam wszystkim. Poniższe znaki są powszechne w przypadku lęku, ale oczywiście jest więcej sposobów, w jaki może się również przejawiać.

• Nadmierne myślenie
• Nocne poty
• Trudność koncentracyjna
• Wyścigowe serce
• Spocone dłonie
• Ciągłe zmartwienie
• Połączenie na przyszłość
• Duszność
• Zmęczenie
• Bezsenność
• Mdłości
• Hipervigilance
• Drżenie
• Niepokój

Spójrz na własny niepokój 

Jako opiekunowie mamy skłonność do pomocy naszym dzieciom w rozwiązaniu problemów, które musimy jeszcze w sobie rozwiązać. Waliście lęku nie oznacza uwierzenia, że ​​to prawda, oznacza uznanie, że tam jest. Nasze emocje chcą, abyśmy je rozpoznali, ale nie musimy im wierzyć. 

Usiądź z jak Ty Może pojawiać się w niespokojny sposób, nie przywiązując go do swoich dzieci. Żyjemy w świecie, który jest paliwo Nasze obawy w tej chwili, więc nie jest to okazja, aby winić siebie, ale raczej ciekawy, jak twój układ nerwowy wpływa na osoby w twoim domu.

21 lipca zodiak

Ponadto dla dorosłych wiele razy nasze niezaznaczone zmartwienia mają więcej prawdy, niż odważyliśmy się zbadać. Kiedy masz przestrzeń, spójrz na osobiste prawdy, że twój niepokój może uniemożliwić ci widzenie.

• Nie obawiam się, że mój partner nie będę zadowolony (lęk) vs. Obawiam się, że nie będę żyć satysfakcjonującym życiem (Większa prawda/strach).
• Martwię się, że coś jest ze mną nie tak vs. Czuję się smutny, samotny, rozczarowany i bezsilny .
• Martwię się, że mój szef mnie nie lubi vs. Boję się, że nie będę w stanie tolerować dyskomfortu, który nie jest lubiany .
• Niepokoi mnie bycie dobrym rodzicem vs. Nie ufam mojej zdolności do pielęgnowania siebie i mojego dziecka .

Kiedy zaczniemy stawić czoła naszym prawdom, lęk często rozprasza się, informując nasze systemy, że można bezpiecznie być w rzeczywistości i zacząć się z tym zająć.

To uczucie nie jest problemem; Tak na to reagujemy

Strach nie przeszkadza naszym dzieciom prowadzącym pełne życie; To nie jest takie lęki. Lęk niekoniecznie jest wskaźnikiem problemu, ale raczej znakiem, który należy zwrócić bliższą uwagę. 

Pomyśl o tym, jak możesz się ciekawy lęku swojego dziecka, zamiast próbować go naprawić lub unieważnić za pomocą odpowiedzi „jesteś w porządku” . Kiedy nieustannie staramy się uspokoić nasze dzieci, okradamy je z możliwości znalezienia w sobie OK.  

Na przykład, jeśli twoje dziecko wykazuje oznaki niepokoju, zapytaj, Jak ten niepokój pojawia się w ich ciele? Czy przypomina im przeszłe negatywne doświadczenie? Czy mają pojęcie, co się martwi, jeśli problem nie zostanie rozwiązany?

Czy istnieją inne możliwe wyniki, które mogą wystąpić w przeciwieństwie do najgorszego scenariusza? Pomóż im być z lękiem, aby czuć się wystarczająco bezpiecznie, aby się z tego uczyć.

Wynos

Jednym z największych nieporozumień dotyczących lęku jest to, że należy go rozwiązać. Czasami wymagane jest rozwiązanie lub zmiana, ale innym razem sytuacja musi być świadkiem, zbadać i zaakceptować.

Ciekawe, a nie osądzanie emocjonalnego doświadczenia pomaga nam tolerować dyskomfort i wspiera nasze dzieci w budowaniu umiejętności uczenia się na podstawie sygnałów i mądrości ich ciała.