Jestem psychologiem klinicznym i musimy zmienić sposób myślenia o stylach przywiązania

Jako psycholog kliniczny dużo słyszę o stylach przywiązania. Jedna z klientek powiedziała mi nawet niedawno, że uważa, że ​​„ciężko pracuje ze względu na swoje niespokojne przywiązanie” i musi to nadrabiać, pozwalając innym ludziom cały czas postawić na swoim.

To, w połączeniu z obecnym zainteresowanie stylami przywiązania, zainspirowało mnie do napisania artykułu na temat niepokojącego zjawiska, które zaobserwowałem: kiedy ludzie definiują siebie wyłącznie poprzez swój styl przywiązania i postrzegają siebie jako gorszych niż z tego powodu.

Jak styl przywiązania wpływa na życie dorosłe?

Nasze przywiązanie to intymna więź, która tworzy się z innymi naszych opiekunów, gdy jesteśmy niemowlętami . W zależności od tej więzi przywiązania, a także genetyki, rozwijamy coś szczególnego styl przywiązania pomaga nam najlepiej przetrwać i dostosować się do środowiska, w którym się urodziliśmy – a to wpływa na sposób, w jaki nasze relacje będą układać się w przyszłości.

Cztery style przywiązania są następujące:

25 kwietnia znak

• Bezpieczne mocowanie: A bezpieczny styl przywiązania odnosi się do zdolności do tworzenia bezpiecznych, pełnych miłości relacji z innymi. Osoba o bezpiecznym stylu przywiązania jest w stanie ufać innym i darzyć się zaufaniem, kochać i akceptować miłość oraz stosunkowo łatwo zbliżyć się do innych.
• Niespokojne przywiązanie: Jakiś lękowy styl przywiązania to rodzaj pozabezpiecznego stylu przywiązania, naznaczony głębokim strachem porzucenie . Osoby o lękowym stylu przywiązania są zazwyczaj bardzo niepewne w swoich związkach, często martwią się, że partner je opuści, przez co zawsze są głodne potwierdzenia.
• Unikające przywiązanie: Jakiś unikający styl przywiązania to rodzaj pozabezpiecznego stylu przywiązania charakteryzującego się strachem przed intymnością. Osoby o unikającym stylu przywiązania mają zwykle problemy z zbliżeniem się do innych lub zaufaniem innym w związkach, ponieważ ostatecznie nie wierzą, że ich potrzeby mogą zostać zaspokojone w związku.
• Przywiązanie lękowo-unikające (inaczej zdezorganizowane): A styl przywiązania lękowo-unikający jest połączeniem lękowego i unikającego stylu przywiązania. Obydwoje ludzie z przywiązaniem lękowo-unikającym desperacko pragną uczucia I chce tego za wszelką cenę uniknąć.

Gdy jesteśmy dorośli, nasze codzienne doświadczenia w związkach nadal odzwierciedlają to, co dzieje się w naszej więzi przywiązania, gdy byliśmy dziećmi. Mamy potrzeby, które inni mogą lub nie mogą zaspokoić, i możemy je wyrazić lub nie. Jesteśmy współzależni od innych, zarówno jeśli chodzi o zasoby materialne, jak i ciepło i uczucie.

Posiadanie współzależnych, zdrowych i silne relacje pomaga nam czuć się wystarczająco bezpiecznie, aby wyrazić nasze potrzeby i stworzyć stabilną przyszłość. Jednakże w związkach, w których nasze potrzeby stale nie są zaspokajane – niezależnie od tego, czy je wyrażamy, czy nie – możemy doświadczać niepokoju, unikania, ambiwalencji i innych niepokojących uczuć.

Wpływa to nie tylko na nasze zdrowie psychiczne. Chociaż dobre relacje są równie korzystne dla naszego zdrowia fizycznego (tj. szczęśliwi małżonkowie mają niższe ciśnienie krwi niż osoby samotne żyjące w towarzystwie ), toksyczne i ambiwalentne relacje mogą być w rzeczywistości straszne dla zdrowia naszego serca 1 .

W rzeczywistości osoby, z którymi przebywamy w pobliżu, mogą wpływać na nasze fale mózgowe, tętno i ciśnienie krwi, podkreślając znaczenie tego, jak jesteśmy kształtowani przez sposób, w jaki doświadczamy naszych relacji.

Jakie błędy popełniamy na temat stylów przywiązania

Problem związany z obsesją na punkcie stylów przywiązania jest dwojaki.

Po pierwsze, ludzie odrzucają siebie i definiują siebie wyłącznie w oparciu o „zły” styl przywiązania i dlatego uważają, że muszą ciężej pracować i nadmiernie angażować się w relacje. Spalają energię i poczucie własnej wartości, wmawiając sobie, że są bałaganiarą lub trudnymi ludźmi, a wstyd może być paraliżujący.

Może to również sprawić, że będziesz pyszną zdobyczą toksyczne ciemne typy osobowości , którzy mają doskonale dostrojony radar dla ludzi, którzy pracować zbyt ciężko w związkach i czują się niedoskonałe w stosunku do siebie – są idealnymi partnerami do wyzysku, znęcania się i gaszenia gazu.

Po drugie, ludzie myślą, że styl przywiązania jest ostateczny i ostateczny. Widzę to po tym, jak niektórzy ludzie mają podobną obsesję na punkcie swoich typów osobowości lub połączeń neuronowych, używając tych rzeczy do usprawiedliwienia swojego zachowania, jakby nie było innego wyjścia.

Zamiast tego przydatne jest poznanie naszych stylów przywiązania, ponieważ dowiadujemy się, jak to robimy automatycznie reagować na ludzi. Na przykład osoba przywiązana z lękiem może dowiedzieć się, że zbyt wcześnie ma obsesję na punkcie związków, co może spowodować, że zrobi lub powie rzeczy, których później będzie żałować. Lub też osoba przywiązana unikająco może zdać sobie sprawę, że ma tendencję do oscylowania pomiędzy zanikaniem a intensywną bliskością.

Jak ze wszystkimi formy samoświadomości , tu chodzi o nauczenie się, że jesteśmy nie zrezygnował do naszych wzorców zachowań. Nawet jeśli coś bardzo przypomina ustawienie autopilota, uczymy się obserwować i szybciej przerywać cykl, dzięki czemu czujemy się bardziej pod kontrolą.

I w trakcie tego procesu, zamiast odczuwać intensywny wstyd i zamknięcie z powodu naszych działań, uczymy się akceptować fakt, że jest to obecnie nasze domyślne okablowanie… I że możemy coś z tym zrobić, zamiast czuć się bezradni i tworzyć więcej bałaganu w naszych relacjach.

Na przykład przyznanie się do tego, co się dzieje, a następnie wyregulowanie pracy mózgu trzema głębokimi, właściwymi oddechami może pomóc nam odzyskać kontrolę. Od tego momentu możemy nauczyć się prosić o zaspokojenie naszych potrzeb, a nawet pisać scenariusz, jak to powiedzieć.

Przeformułowanie sposobu, w jaki myślimy o przywiązaniu

Tylko dlatego, że masz określoną potrzebę bliskości lub przestrzeni – lub Zarówno w różnym czasie lub z określonymi osobami – nie sprawia, że ​​jesteś niezdrowy emocjonalnie, trudny lub mniej osobowy.

Potrzeba intymności i przestrzeni nie jest oznaką siły lub słabości, po prostu taka jest. Musimy po prostu o to w zdrowy sposób poprosić. Ponieważ prawda jest taka, że ​​ludzie są współzależnymi stworzeniami, które współtworzą naszą rzeczywistość. Bycie upartą, nadmierną niezależnością lub przekonanie, że zawsze musimy być bardzo blisko kogoś innego (zwłaszcza jeśli opiera się to na jakiejś idei kulturowej, a nie na tym, czego faktycznie potrzebujesz) nie są zdrowymi sposobami na życie.

Ponieważ kiedy nasze potrzeby zostaną zaspokojone, współregulujemy nasze tętno i fale mózgowe, a my czujemy się bezpiecznie. Jak zawsze powtarzam na szkoleniach z kultury korporacyjnej, żadne warsztaty dotyczące komunikacji, relacji czy osobowości nie przyniosą rezultatów, jeśli nie będziemy czuć się psychicznie bezpieczny .

Inne czynniki, o których należy tutaj pomyśleć, to:

• Twój styl przywiązania taki nie jest Tylko odzwierciedleniem Twoich najwcześniejszych związków, gdy byłeś niemowlęciem. Twój styl przywiązania może być również wielokrotnie kształtowany i wzmacniany przez inne relacje, zwłaszcza te, które spowodowałeś uraz. W tym przypadku mózg robi coś, co nazywa się „przymusem powtarzania”, gdy nieświadomie jesteśmy wciągani w podobne sytuacje, które powtarzają tę samą historię.
• Niektóre osoby mogą odrzucić bezpiecznie dołączone jako nudny, szczególnie w przypadku kogoś, kto miał trudne dzieciństwo i/lub traumatyczne doświadczenia. Układ nerwowy bierze wówczas chaos i niebezpieczeństwo za pasję. Staraj się spędzać więcej czasu w towarzystwie bezpiecznych ludzi, odzwierciedlając to, co lubisz z nimi robić, i wytrenuj swój układ nerwowy, aby lubił rzekomo nudne zajęcia, zamiast po prostu cały czas szukać stymulacji.
• A co, jeśli twój wzorzec obsesji na punkcie związków lub potrzeby przestrzeni mówi ci, że masz potrzeby, które nie są zaspokojone w twoim obecnym związku? Na przykład, gdy osoby przywiązane z lękiem zostaną uspokojone co do swoich zmartwień i zapewni się im konsekwentność i niezawodność, przywiązanie stanie się bezpieczniejsze.

Bazując na powyższym, oto inne pytania do rozważenia, ponieważ nasze relacje są domem luster:

• Kiedy spotykam się z [wstawić osobę], lubię siebie dużo bardziej lub dużo mniej. Dlaczego? Jakie to uczucie w moim ciele?
• Z kim nie lubię przebywać? Dlaczego?
• Dla kogo próbuję być „bohaterem”, jeśli uparcie spędzam z nimi czas? Jakie historie, które sobie opowiadam, trzymają mnie w tym miejscu (np. muszę być miły i nie osądzać, bo nie lubię, jak ludzie mnie oceniają; X ma trudny okres/życie, więc muszę usprawiedliwić jego zachowanie) ?
• Przy kim nazywam siebie potrzebującym/trudnym? Dlaczego?
• Od kogo zawsze mam ochotę trzymać się z daleka? Dlaczego?
• Kiedy czuję się nieswojo w reakcjach autopilota na ludzi w oparciu o mój styl przywiązania, jakie jest moje bezpieczne słowo, aby zatrzymać się i wyregulować układ nerwowy?
• Biorąc pod uwagę powyższe, z jakimi ludźmi powinienem częściej spędzać czas?

A co ważniejsze, jesteś czymś więcej niż tylko swoim stylem przywiązania, ponieważ jesteś złożonym, ciągle zmieniającym się dziełem sztuki. Aby dowiedzieć się, jak szerzej zdefiniować siebie, warto zadać sobie kilka pytań:

• Jak jestem podłączony? Pomyśl w kategoriach okablowania neuronowego (zwłaszcza jeśli jesteś neuroróżnorodny, na przykład masz ADHD lub autyzm) i typu osobowości ( Wielka Piątka Lub Myers-Briggs ).
• Jak pobierać/wydawać energię? Myśl w kategoriach introwersji/ekstrawersji/ambiwersji.
• Jakie są moje hobby i zainteresowania?
• Co robię przez większość dnia? Może to obejmować Twoją pracę, Twoje podstawowe relacje i Twoje marzenia.
• Jak się wychowałem? Pomyśl o swoim wychowaniu i różnych rozdziałach definiujących Twoje życie.
• Jak się wychowałem? Pomyśl o nawykach, dyscyplinach i zainteresowaniach, które realizowałeś po drodze, oraz o przekonaniach i systemach wartości, które odrzuciłeś i nabyłeś świadomie.

Jedzenie na wynos

Prawda jest taka, że ​​nasze style przywiązania mogą się zmieniać pod wpływem świadomej świadomości i wysiłku, zwłaszcza jeśli wybierzemy relacje, które są dla nas najzdrowsze. Jeśli chodzi o jakikolwiek rozwój, zawsze zalecam wzięcie spraw w swoje ręce, ponieważ czas nie zawsze leczy rany, a jeśli pozwolimy naszym nawykom i sposobowi myślenia pozostać pasywnymi, zwapnimy się i staniemy się gorszą wersją siebie.

W przeciwieństwie do tego, zawsze możemy ustawić nasze ścieżki mózgowe na naszą korzyść – co neuronauka nazywa neuroplastycznością. Przy wystarczającej praktyce wszystko obróci się na Twoją korzyść, a zaczyna się od zdefiniowania siebie poza Twój styl przywiązania .