Moje problemy psychiczne były ignorowane przez lata — oto, jak w końcu je posiadam

Nadchodzi jak fala.

Czasem jest to delikatne muśnięcie brzegów mojego życia.

Innym razem jest to przerażające tsunami, niszczące wszystko na swojej drodze, podwodne eksplozje niewidoczne dla ludzi wokół mnie, którzy widzą jedynie zniszczenia, jakie powstają po opadnięciu wody.

Tak to jest żyć zaburzenie afektywne dwubiegunowe .

Droga do mojej diagnozy

Moja przygoda ze zdrowiem psychicznym rozpoczęła się, gdy miałem jedenaście lat. Był rok 1991, a Kurt Cobain nie podszedł jeszcze do mikrofonu, żeby zaśpiewać „All Apologies”. Nie rozbił publicznie ze wściekłości ani jednej gitary. W przypływie manii nie przefarbował jeszcze włosów na fioletowo, żeby wszyscy mogli to zobaczyć.

W wieku jedenastu lat miałem zajmować się wyłącznie gumą balonową i grami planszowymi. Jeżdżę na rowerze i śmieję się z przyjaciółmi.

Zamiast tego spędziłam większość dni w jakimś czyśćcu – uwięziona pomiędzy przypływem hormonów dojrzewania a czymś, co wydawało się bardziej złowrogie, smażące się pod powierzchnią.

Kiedy A psychiatra w końcu powiedziałam mamie słowo „dwubiegunowa” i zasugerowałam dawkę litu, była przerażona. Zdrowie psychiczne nie było modnym hasłem. Diagnoza wiązała się z piętnem i sugestią, że moja matka zrobiła coś złego.

Więc ruszyliśmy dalej.

Przez całe moje nastoletnie lata korzystaliśmy z pomocy nowych terapeutów. Podejmowanie prób terapię rozmową – tylko po to, by odkryć, że istnieją pewne sekrety, których moja matka nie chciała ujawniać. Próbuję różnych koktajli leków. Może Zoloft. Może Ritalin. Może nowy cudowny lek tamtych czasów, Prozac.

Żadne z nich nie zadziałało. Wszystko to sprawiło, że mój świat stał się bardziej mglisty i zagmatwany.

Zanim osiągnąłem „zbuntowane” lata nastolatka, wypełzałem ze skóry. Nie mogłam od siebie uciec, więc zaczęłam się leczyć na własną rękę. Moimi ulubionymi narkotykami były trawka i alkohol i spędziłem dużo czasu na eksperymentowaniu z różnymi mieszankami, aby zobaczyć, która z nich najdalej wyprowadzi mnie poza siebie. Oczywiście to tylko sprawiło, że moje wahania nastroju stały się bardziej nieregularne i poważniejsze, więc stłumiłam swoje prawdziwe emocje, aż stałam się skorupą siebie.

W wieku 20 lat upadłem na dno. Wahałem się pomiędzy prezesem stowarzyszenia a pijakiem. W okresie awansu byłam uczennicą piątki, sporządzałam listę dziekanów i planowałam zbiórki żywności dla schronisk dla maltretowanych kobiet. W czasie downswingów upijałem się i budziłem na podłodze bractwa, zastanawiając się, dokąd poszli moi przyjaciele i co zrobiłem, że mnie opuścili.

Zrobiłem duży postęp, ale moja podróż się nie skończyła

spędziłem A działka czasu na przeprosiny. Przez większość życia czułam, że lepiej jest prosić o przebaczenie, niż wykorzystywać swoją diagnozę jako podporę. Większość ludzi patrzy na mnie i widzi:

13 września zgodność zodiaku

• Oddana żona
• Mama, która ma to razem
• Kogoś, kto łatwo nawiązuje przyjaźnie i fajnie jest przebywać w jego towarzystwie

Czego nie widzisz, a co staram się ukryć, to to, że przez większość dni mój nastrój jest jak przypływ. Czasami jest cicho i spokojnie — idealny dzień na plaży. W inne dni jest ciemno i burzliwie i niezależnie od tego, jak próbuję wydostać się na powierzchnię, przypływ wciąga mnie pod wodę i zostaje wessany do morza. 

W takie dni jak ten czuję, że ludziom w moim życiu byłoby lepiej beze mnie. Jestem wdzięczny, że mam w życiu kilka bliskich osób, które mogą mnie nakłonić do zejścia z tej półki. Wiem, że niektórzy z moich braci i sióstr cierpiących na chorobę afektywną dwubiegunową tego nie robią.

Dziś jestem zdrowy. Staram się regularnie ćwiczyć, aby utrzymać endorfiny dobrego samopoczucia pompowanie. Wypełniam swoje dni zajęciami, które sprawiają, że mam wrażenie, że wywieram wpływ. Jem zdrową żywność i staram się trzymać z daleka od żywności nadmiernie przetworzonej, ale od czasu do czasu sobie pozwalam. Ograniczam kofeinę. I medytować . Często przytulam swoje dzieci i mówię bliskim, że je kocham. Widzę terapeutę. Ofiaruję sobie łaskę.

Te działania to moja kamizelka ratunkowa, która utrzymuje mnie na powierzchni nawet na najbardziej wzburzonych wodach. Robię, co mogę, żeby zachować jak najlepsze zdrowie i mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze.

Co chcę, żeby ludzie zrozumieli na temat życia z chorobą afektywną dwubiegunową

Do dziś nie mogę zbyt wiele powiedzieć na temat choroby afektywnej dwubiegunowej. Wiem, że teraz są różne oznaczenia. Tylko raz odbyłem sensowną rozmowę z osobą z tą samą diagnozą. Jego imię to Adam Sud i przeżył próbę samobójczą. Wiem, że czasami może być tak ciemno.

Wiem również, że ludzie używają terminu „dwubiegunowość”, aby wyjaśnić pewne nieobliczalne zachowanie osoby, której nie rozumieją. „Och, ona ma taką chorobę afektywną dwubiegunową” – ktoś zażartuje. I tak, nawet w dzisiejszym świecie używa się go głównie do opisania kobiety. Już dawno przestałem być na to wrażliwy. Jeśli ludzie chcą być ignorantami i mówić nieświadome rzeczy, nie czuję się zobowiązany do bycia ich symbolicznym przyjacielem z chorobą dwubiegunową, aby ich edukować.

Mam pełną świadomość, że przez moje zachowanie straciłam wielu przyjaciół. Nie chodzę i tego nie reklamuję. Zwykle, zanim zorientuję się, że mam epizod maniakalno-depresyjny, jestem już w środku, a szkody już się dokonały. Wracanie do kogoś z prośbą o przebaczenie i próba wyjaśnienia mojego zachowania poprzez postawienie mu diagnozy jest jak wymówka. Dlaczego mam dać sobie spokój z wyrządzeniem komuś krzywdy tylko dlatego, że mam chorobę afektywną dwubiegunową? Odpowiedź jest taka, że ​​nie powinnam, dlatego przez większość czasu przepraszam, mając nadzieję, że mi wybaczą i nie podkręcą sprawy.

W ostatecznym rozrachunku mam chorobę afektywną dwubiegunową, ale choroba afektywna dwubiegunowa nie może mnie mieć. Fale się zmieniają, ale mam swoją łódź ratunkową. I mam zamiar wiosłować tak długo, jak poniosą mnie ramiona.