Terapeuta o tym, jak radzi sobie z „poczuciem winy mamy” i jak ty też możesz

Poczucie winy mamy, definiowane jako poczucie, że wielu rodziców nie jest „wystarczająco dobre”, jest prawdziwe. Jako psychoterapeutka, facylitatorka grupowa i matka, dźwigam emocjonalny ciężar i wspieram innych w przepracowywaniu.

Dla ciebie poczucie winy może objawiać się obawą, że nie spędzasz wystarczająco dużo czasu ze swoimi dziećmi, żalem, że na nie naskoczyłeś lub samooceną, że nie chcesz bawić się lalkami lub zabierać ich na kolejne zajęcia pozalekcyjne.

Większość ludzi nie wie, że poczucie winy może być przykrywką dla tego, co naprawdę czujesz, czyli gniewu. Ale ponieważ większość z nas nie bada swojej winy, nigdy nie docieramy do jej źródła.

horoskop z 19 sierpnia

Co się dzieje, gdy poczucie winy sabotuje nasze dobre samopoczucie emocjonalne:

Kiedy czujemy się winni, zwykle dzieją się dwie rzeczy: odwracamy się od tego lub zostajemy od tego wyperswadowani.

• Odwracać: Ponieważ poczucie winy zakłada wykroczenie, sprawia, że ​​czujemy się źle ze sobą, w wyniku czego raczej go unikamy niż badamy. Robimy intencje, aby jutro było lepiej, ale często powtarzamy te same zachowania, ponieważ nie zwracamy uwagi na to, dlaczego tak się dzieje. Jeśli czujemy, że utknęliśmy w zmianie zachowania, to nie dlatego, że czegoś nam brakuje, ale dlatego, że wciąż służy to czemuś. Angażowanie się w samokontrolę zamiast samokontroli może pomóc w zidentyfikowaniu funkcji.
• Wygadaj się z tego: Kiedy mówimy naszym przyjaciołom o naszej winie, często zapewniają nas, że jesteśmy dobrymi matkami, a to również pozostawia poczucie winy niekonfrontowane i niedostatecznie zbadane. Przyjrzyjmy się więc, czym tak naprawdę jest poczucie winy i jak sobie z nim poradzić, abyś mógł uwolnić się od bycia rodzicem, który zarówno ponosi odpowiedzialność, jak i doświadcza większej lekkomyślności.

Krytyczne badanie „winy mamy”

Przyjrzyjmy się wielu niuansom przyczyn poczucia winy. Jak zauważyłem, ważne jest, aby je zbadać, abyśmy mogli zająć się nimi później.

Oczekiwania związane z płcią

Nie ma się co dziwić kobietom raport 1 znacznie większe poczucie winy w rodzicielstwie niż mężczyźni. Wiele kobiet zmaga się z przekonaniem, że nie są „wystarczająco dobre”, a na podstawie innych posiadanych tożsamości społecznych (rasy, seksualności, statusu społeczno-ekonomicznego, zdolności, wieku, wzrostu) mogły otrzymywać od społeczeństwa komunikaty o byciu „ za dużo” lub „za mało”.

Przyswajamy te głosy z opresyjnych instytucji i ich wyborców i zaczynamy w nie wierzyć.

Tyrania „idealnej matki”

Definicja „wystarczająco dobrej matki” jest kontekstualizowana przez oczekiwania społeczno-kulturowe, co oznacza, że ​​zmienia się w zależności od kontekstu, w którym się znajdujesz.

Na przykład mogłeś dorastać, będąc narażonym na trop „bezinteresownej matki”, takiej, która zaprzecza swoim potrzebom i istnieje wyłącznie w odniesieniu do swoich dzieci. Żyje po to, aby służyć i spełniać wymagania innych.

Jeśli jest to standard, którego przestrzegasz, prawdopodobnie będziesz krytykować swoje człowieczeństwo w porównaniu. Satysfakcja zależy od dystansu między tym, jak oceniamy, gdzie jesteśmy, a tym, gdzie naszym zdaniem powinniśmy być. Nierealistyczne wymagania sprawią, że poczujemy się, jakbyśmy ponosili porażkę, nawet jeśli tak nie jest.

Ciężar obciążenia psychicznego

Kobiety czują zgnieciony przez nierealistyczne żądania w tym momencie kulturowym. Oczekuje się, że kobiety będą obecnymi rodzicami, pracownikami, partnerami, przyjaciółmi, dziećmi, a lista jest długa. Świat się zmienił, ale oczekiwania, aby za nim nadążyć, pozostają takie same.

Słowo priorytet pojawił się w języku angielskim w XV wieku i był w liczbie pojedynczej (można mieć tylko jeden priorytet). Dopiero w XX wieku zmieniliśmy ten termin w liczbie mnogiej i zaczęliśmy mówić o priorytetach – teraz, kiedy mamy tak wiele priorytetów, czy możesz sobie wyobrazić posiadanie jednego priorytetu jako rodzica? Ważne jest, aby zadać sobie pytanie, czy odczuwam poczucie winy z powodu mojego braku, czy też czuję się przytłoczony pokładanymi we mnie oczekiwaniami?

Twoje zwątpienie w siebie przynosi korzyści systemom ucisku

Jeśli jesteśmy winni i samokrytyczni, jedyna osoba podejmujemy działania przeciw to my sami. Kiedy krytykujemy samych siebie, nie wściekamy się na kapitalistyczne, rasistowskie i patriarchalne systemy, które sprawiły, że czujemy się niewystarczająco dobrzy.

Jest to zgodne z projektem, ponieważ przekonanie, że problem jest w tobie, sprawia, że ​​tkwimy w miejscu, zmuszając nas do szukania rozwiązań w sobie (choć niemożliwych do znalezienia) i złego samopoczucia (co nie motywuje nas do zmiany), zamiast przywłaszczać sobie odpowiedzialność do źródeł, które próbowały pozbawić nas zdolności odczuwania, polegania na innych i organizowania się na rzecz zmian.

Czy to możliwe, że poczucie winy jest w rzeczywistości gniewem skierowanym do wewnątrz?

Może nie jesteś winny, że krzyczałeś na swoje dziecko, ale raczej zły, że nie masz wsparcia na opiekę nad dzieckiem, które jest niedrogie, abyś mógł uzyskać resztę, której potrzebujesz, aby czuć się zasobnym. Może nie jesteś winny ignorowania ich próśb o zabawę, ale zły, że nie masz wspierającego partnera, który mógłby wkroczyć, kiedy jesteś zbyt zmęczony. Może nie jesteś winny tego, że nie jesteś w stanie „zrobić wszystkiego”, ale raczej zły na indywidualistyczną kulturę, która uniemożliwia ci zwrócenie się do społeczności o pomoc i ujawnienie, jak bardzo walczysz.

Baran duch zwierzę

Gniew, w przeciwieństwie do poczucia winy, może być katalizatorem zmian. Kiedy uznamy, że nasz gniew może być w rzeczywistości „tragicznym wyrazem niezaspokojonych potrzeb” (fraza z Marshall Rosenberg, Ph.D. , założyciel Centrum Porozumienia bez Przemocy ) lub potencjalny znak, że coś nam nie działa, możemy zacząć pytać, aby dowiedzieć się, czego naprawdę potrzebujemy i starać się zaspokoić tę potrzebę.

4 pytania dotyczące przejścia przez poczucie winy

Teraz, gdy rozumiemy, dlaczego i jak dochodzi do „winy mamy”, możemy wymyślić, jak sobie z tym poradzić. Nie daj się ponieść emocjom. Zamiast tego zadaj sobie następujące pytania:

Czy wina należy do ciebie, czy odziedziczyłeś ją po kimś innym?

Zadaj sobie pytanie, czy krytyczny głos w twojej głowie jest w rzeczywistości twoim głosem i twoimi przekonaniami lub słowami, które usłyszałeś od rodziców lub wiadomości społecznych. Czasami internalizujemy głosy z zewnątrz i chociaż brzmią tak, jakby należały do ​​nas, nie są nasze.

Podchodzenie do siebie z ciekawością, a nie osądzaniem, otwiera możliwości badania i budowania samoświadomości. Bardziej prawdopodobne jest, że podejmiemy pozytywne działania dotyczące naszych własnych zachowań, gdy przychodzimy z miejsca dziwnego (na przykład: „Zastanawiam się, dlaczego nakrzyczałem na moje dziecko? Jestem złą mamą, bo krzyczę na moje dziecko”).

Jak to poczucie winy może prowadzić mnie do tego, co jest dla mnie ważne?

Żyjemy w kulturze, która jest pełna negatywnych uczuć i fobii. Nie lubimy negatywnych emocji i wolimy podążać za „dobrymi wibracjami”. Jednak czasami poczucie winy może być dla nas dobre, ponieważ przyznanie się do „złego postępowania” ukierunkowuje nas na to, co jest dla nas ważne, a jak możemy nie być żyć zgodnie z naszymi wartościami .

Na przykład, jeśli czujesz się winny, że nie spędzasz wystarczająco dużo czasu ze swoimi dziećmi, może to doprowadzić cię do zauważenia, że ​​inwestujesz zbyt dużo energii w inne obszary swojego życia i że możesz chcieć się wycofać, aby bardziej skupić się na rodzinie .

Na kogo/co jestem zły?

Gniew, jeśli na to pozwolimy, może być naszym wybawieniem. Unikamy gniewu z uzasadnionych powodów — niektórzy z nas byli świadkami szkodliwych przejawów gniewu; inni zostali ukarani za uwolnienie gniewu, a wielu martwi się, jak duży będzie, jeśli wyjdzie na jaw.

Jeśli zauważysz uporczywe poczucie winy, pomocne może być zadanie sobie pytania, co może ukrywać poczucie winy? Na kogo/co mogę być zły lub mieć potrzeby, aby zwolnić zawór ciśnieniowy na sobie, aby zaspokoić wszystkie potrzeby moich dzieci?

Gdzie przesadzam i jak to umożliwia innym niefunkcjonowanie?

Presja ze strony świata zewnętrznego, aby „zrobić wszystko”, może uniemożliwić zauważenie, gdzie samodzielność uniemożliwia szukanie wsparcia i zależność od innych. To nie twoja wina, ponieważ wielu z nas pije amerykańską indywidualistyczną Kool-Aid, która mówi nam, że powinniśmy wykorzystać nasze wewnętrzne zasoby, aby przetrwać. W rzeczywistości odrębność jest sprzeczna z naszą biologią i połączenie jest balsamem na wzrost i uzdrowienie.

Nacisk na jądrowy zdolność rodziny do udźwignięcia własnego ciężaru sprawiła, że ​​wiele matek czuje się wyczerpanych i samotnych. Kiedy „robisz wszystko”, możesz powstrzymywać innych przed wsparciem.

Zadaj sobie pytanie: O co mogę prosić drugą osobę? Jakie obowiązki mogę podzielić? Co musi się zmienić, żebym uwierzył, że zasługuję na wsparcie?

dania na wynos

Badanie winy mamy, zamiast krytykowania siebie za nią, tworzy nowe ścieżki wyjścia z niej. Zamiast pytać „Co jest ze mną nie tak?” przejście do pytania „Co mi nie działa?” ma moc poprawienia twoich relacji z samym sobą, co nieuchronnie wspiera twoje relacje z dziećmi.

wrz 16 zodiak